El color de la magia, de Terry Pratchett

Víctor Brea, 2ºBach

A principios dos anos oitenta Terry Pratchet creou Mundodisco, un mundo que desafía as leis da física e da lóxica. Unha serie de novelas fantásticas, onde acontecen feitos marabillosos. Unha parodia brillante do mundo e de como funciona as cousas. Un mundo de fantasía coa súa propia mitoloxía, seus propios heroes, e súa propia historia.

Nesta saga pódense ler cousas graciosas e curiosas que che fan rir, unha de elas é un viño que che da resaca un dia antes de telo bebido. Un viño temporalmente ambiguo, porque unha vez notas que tes resaca tes que tomar o viño porque senón ábrese un burato no espazo-tempo.

Pero unha das cousas máis impresionantes deste libro é a maneira de falar sobre os deuses. Dependendo do número de seguidores que ese deus teña terá máis ou menos poder. Se tes sobre 1.000 seguidores podes facer unha bola de lume ao ano, se tes 50.000 seguidores podes facer ondas e cataclismos.

Para quen lle guste a fantasía está moi ben, cunha escritura directa, coma un xogo. Eu son bastante fino para estes libros e gustoume así que espero que sexa unha boa recomendación.

Marcos Taracido coas retelladoras e retelladores

Recitando a Celso Emilio Ferreiro

Vía Caderno da Crítica

Desde o CPI Campolongo, en Pontevedra, un «Longa noite de pedra» recitado na linguaxe de signos. O alumnado e profesorado do IES Fontem Albei segue, como elemento unificador, o poema «Contribución ao plan de desenvolvemento económico» que viu a luz na revista Vieiros (nº 2, México, 1965), ao que se lle suman outros versos do poeta no ano do seu centenario.  No IES Elviña ofrecen unha gravación que recolle os actos de homenaxe que lle tributaron ao poeta con versións musicais de senllos poemas: «Deitado fronte ao mar» e «Viaxeiro».

Mochilinhas de cores, un proxecto necesario

Mochilinhas de cores

PROXECTO DE AXUDA MUTUA ENTRE NENOS E NENAS DE GALICIA E DE UCRAÍNA

QUEN?

De quen vimos sendo? Pois somos unha familia galega que leva xa uns aniños instalada na Terra Chá, unha terra fértil que nos acolle con cariño e nos permite desde ela asumir proxectos tan interesantes como “Mochilinhas de cores”.

Os nosos nomes son: Rosalía, Paulo, Ánxela e Iago Montero Núñez, Carlos Montero Basadre e mais eu, Sabela Núñez Singala.

QUE?

Que queremos facer? Pois estamos intentando xuntar material escolar que resulte económico, sinxelo, que ocupe pouco espazo, teña pouco peso e dea moito xogo…

COMO?

Como imos xuntar o material? Pois contando coa vosa inestimable colaboración e aportacións. Se queredes facernos chegar algún paquetiño para que nós llelo deamos no voso nome non tedes máis que achegárnolo polo medio que creades máis oportuno

CANDO?

Desde cando e ata cando durará o proxecto? Pois andamos xuntando cousiñas desde hai un par de meses (agosto de 2011) e ímolas gardando na casa ata o vindeiro mes de xullo de 2012. Daquela temos previsto viaxar a Ucraína para levarlles en man os agasallos ós nenos e nenas dalgúns orfanatos dese país cos que contactamos previamente.

POR QUE?

Por que nos deu por isto? Pois ocórresenos artellar este proxecto porque nos damos de conta de que hai moitos nenos e nenas no mundo con grandes carencias de bens materiais (que a nós nos sobran e podemos compartir con eles) ó tempo que gozan de importantes valores como pode ser a gratitude (que a nós tantas veces nos falta e que poden compartir con nós).

Por iso definimos “Mochilinhas de cores” como un proxecto de axuda mutua pois tan importante e necesario é para nós todo o que xa nos están aportando como poden ser para eles os humildes agasallos que lles levemos…

Crónicas del absurdo: Delisle y Sacco

Marcos Taracido en Libro de Notas

Leí uno detras de otro Palestina. En la Franja de Gaza (Joe Sacco, Planeta DeAgostini, 2001), Notas al pie de Gaza (Joe Sacco, Mondadori, 2010) y Crónicas de Jerusalem (Guy Delisle, Astiberri, 2011). Ambos son un acercamiento al conflicto enquistado entre israelíes y palestinos, ambos me gustaron mucho, pero ambos son desde muchos puntos de vista rádicalmente distintos. Algunas notas:

1. En muchos aspectos leer a Delisle y a Sacco es como enfrentar un soneto de Garcilaso y otro de Góngora, o para ser más exactos –y así ya voy desvelando mis preferencias–, uno de Garcilaso y otro de un imitador de Góngora: claridad frente a oscuridad, sencillez y densidad. Casi el locus amoenus frente a la selva tormentosa.

2. Confróntense ambas páginas, elegidas casi al azar:

  

La de Sacco (derecha) no respira, no hay huecos, es un prodigio de aprovechamiento del espacio para recargarlo de información tan relevante como agotadora; la de Delisle está llena de fugas de luz, de blancos, de silencios que también transmiten.

3. El planteamiento de ambos define el resultado final: Sacco es periodista, profesional de la información, y su objetivo es elaborar un reportaje completo, exhaustivo, busca activamente y urga y excaba. Delisle es un turista, curioso, hábil, pasmado y dispuesto a integrarse en la sociedad que le acoge. Una crónica periodística frente a un diario de viaje.

[4. Sacco y Delisle son a la vez autores y personajes, soy consciente: hablo de ambos]

5. El maltés es sarcástico y el canadiense irónico.

6. La figuración de los dos dibujantes es paródica, pero mucho más agresiva la de Sacco, y más fotográfica a un tiempo.

7. El canadiense es cívico, el maltés político.

8. Y la visión de ambos es complementaria: Sacco nos ayuda a entender el conflicto político, bélico y civil: la trágica y desigual guerra constante y sin futuro entre palestinos e israelíes; Delisle nos da una visión más amable, más de la vida cotidiana de ciudadanos que sufren el conflicto más secundariamente, pero que lo apoyan, confrontan y padecen. Y ambos dibujan historias de lo que se vislumbra como la zona más absurda del planeta.

NA NOSA BIBLIOTECA

Receitas para a lingua

Entrevista con Carlos Fuentes en decembro do 2010

En recordo de Carlos Fuentes

Chac Mool

Hace poco tiempo, Filiberto murió ahogado en Acapulco. Sucedió en Semana Santa. Aunque había sido despedido de su empleo en la Secretaría, Filiberto no pudo resistir la tentación burocrática de ir, como todos los años, a la pensión alemana, comer el choucrout endulzado por los sudores de la cocina tropical, bailar el Sábado de Gloria en La Quebrada y sentirse “gente conocida” en el oscuro anonimato vespertino de la Playa de Hornos. Claro, sabíamos que en su juventud había nadado bien; pero ahora, a los cuarenta, y tan desmejorado como se le veía, ¡intentar salvar, a la medianoche, el largo trecho entre Caleta y la isla de la Roqueta! Frau Müller no permitió que se le velara, a pesar de ser un cliente tan antiguo, en la pensión; por el contrario, esa noche organizó un baile en la terracita sofocada, mientras Filiberto esperaba, muy pálido dentro de su caja, a que saliera el camión matutino de la terminal, y pasó acompañado de huacales y fardos la primera noche de su nueva vida. Cuando llegué, muy temprano, a vigilar el embarque del féretro, Filiberto estaba bajo un túmulo de cocos: el chofer dijo que lo acomodáramos rápidamente en el toldo y lo cubriéramos con lonas, para que no se espantaran los pasajeros, y a ver si no le habíamos echado la sal al viaje.

Salimos de Acapulco a la hora de la brisa tempranera. Hasta Tierra Colorada nacieron el calor y la luz. Mientras desayunaba huevos y chorizo abrí el cartapacio de Filiberto, recogido el día anterior, junto con sus otras pertenencias, en la pensión de los Müller. Doscientos pesos. Un periódico derogado de la ciudad de México. Cachos de lotería. El pasaje de ida -¿sólo de ida? Y el cuaderno barato, de hojas cuadriculadas y tapas de papel mármol.

Me aventuré a leerlo, a pesar de las curvas, el hedor a vómitos y cierto sentimiento natural de respeto por la vida privada de mi difunto amigo. Recordaría -sí, empezaba con eso- nuestra cotidiana labor en la oficina; quizá sabría, al fin, por qué fue declinado, olvidando sus deberes, por qué dictaba oficios sin sentido, ni número, ni “Sufragio Efectivo No Reelección”. Por qué, en fin, fue corrido, olvidaba la pensión, sin respetar los escalafones.

Ler conto completo

Carlos Negro: “escribir é como un reto”

Óscar Pena; Sara Bugallo e Laura Filloy (1º Bach)

Que é o que o incitou a escribir?

Cando es adolescente comezas a escribir por unha necesidade de expresar os sentimentos, non? Xa que todos temos sentimentos. Unha maneira de expresar isto pode ser a música, pode ser a pintura…. pero daquela unha maneira sinxela e económica era coller lapis e papel e expresar o que sentías. Despois iso pode ser un xogo… pero logo vas descubrindo que o universo dos libros é infinito e así descobres que  a vida tamén, e que existe xente que se expresou moito antes ca ti, e mellor, e aprendes a expresarte.

É dicir, escribir é coma un reto, escribir algo sobre ti dunha maneira orixinal iso é un proceso que leva anos, pero que permite contar cousas da túa vida ou do mundo que te rodea, e en definitiva ese é o impulso que te leva a escribir.

O afán pola escritura venlle de pequeno?

Non, non comecei a escribir moi cedo. Ao mellor fai vinte anos non tiña intención de ser escritor. O que considero é que dende pequeno me gustaba ler, todo o mundo da literatura me gustaba. E iso non o perdín nunca, e foi iso o que anos mais tarde me levou a escribir, supoño. E ao principio era un xogo, expresando sentimentos, creando un mundo propio…. o cal é un proceso que ten como base a lectura.

Cal foi o xerme de Makinaria?

Eu dou clases en Dodro, cerca de Padrón. De feito, este libro ten unha adicatoria “aos mozos e mozas de Dodro, para que cheguen a vellos”. Entón na clase escoitaba expresións relacionadas co mundo dos coches, da velocidade, da noite e das fins de semana que me chamaban a atención. Vin como o coche era un símbolo de poder, como algo que che dá un status para ligar ou ser o rei do mambo. E vin que este tema era pouco tratado, e menos na poesía galega, e entón foi coma un reto.

Porque en verso libre?

Tes que ver que non é só o que queres contar, senón como o queres contar. Se estás falando de velocidade, de paixón, non podes poñer versos longos, seguidos, senón nunha poesía mais urbana, mais directa e espontánea. Tiña que cadrar o que quería contar co estilo.

Algunha obra literaria que o marcase en especial?

Si , por suposto. En cada etapa da vida tes autores que te fascinan máis que outros. Penso na literatura galega, por exemplo en Manuel Antonio con “De catro a catro”. Álvaro Cunqueiro tamén. E poetas doutras culturas que forman parte da túa vida, por exemplo Charles Bukowski.

Está a escribir algún libro?

Si, cando colles o vicio de escribir non das parado, e agora estou pensando noutro libro de poemas xuvenil, pero enfocado dende o punto de vista dunha moza que está farta do seu mundo. A ver se me sae. E teño outras ideas, doutro libro onde reflexionar sobre a masculinidade, sobre o que significa ser home hoxe en dia…. Pero ben, son cousas que aínda non están definidas.

El libro rojo del cole

Álvaro González, 3º ESO

Escrito por Bo Dan Andersen, Soren Hansen e Jesper Jensen, e publicado en 1968, primeiro en Dinamarca e logo nos países europeos occidentais, chegou a España con 10 anos de atraso.

Esta monografía tivo moito éxito porque tratou sobre temas que lle interesaban a unha xuventude europea que descubrira o poder que tiña. Trata sobre o sistema educativo, as drogas e o sexo, polo que en España un exemplar é unha reliquia debido ós secuestros que sufriu este libro que provocou o primeiro escándalo educativo da “democracia”.

Recomendo o libro non pola información do sexo e das drogas (que niso agora non hai problemas en conseguir información), se non pola información (algo anticuada pero que aínda hai partes que concordan) sobre o sistema educativo e sobre o poder da xuventude. Así di:

“Os valores do sistema escolar son os valores desta sociedade: a disciplina do medo, a lei do máis forte, a insolidariedade e a burremia”.

“O sistema educativo ten dous fins: 1º-Amestrar ós rapaces para que aprendan a pensar, xulgar, sentir segundo unha determinada escala de valores. 2º-Preparalos para que de maiores poidan ser obreiros, técnicos, profesionais,etc.”

“Os adultos son tigres de papel”

“Quen avalía ós avaliadores?”

“Para quitarse de enriba as responsabilidades e facerte sentir que é culpa túa se non aprendes na escola, os profesores póñenche deberes para facer en casa.”

O libro está en pdf na páxina web Marxismo en red.